Chaang, Chaang, Chaang
Nohng kheuy hen chaang ruplao
Chaang man toewa tob mai bao
.........
olifant, olifant, olifant
jongen heb je ooit een olifant gezien
een olifant heeft een groot lijf
.......
na heel wat beer Chang zelfs een hele roze gezien...
en wat te denken als je na een avondje stappen dit voor geschoteld krijgt.De Bouy guesthouse brug naar onze hutjes.
Krakend vertrekt de eerste etappe richting Sangkhom, rokend komt de gepimpte truk in beweging. De houten bankjes zitten afgeladen vol en gelukkig wordt de meer dan overmatig grote geluids installatie niet in werking gezet. Het 30 minuten verder gelegen kruispunt van Ban* Tath is het eertse obstakel dat gezwind overwonnen word. Wachtend in de genadeloze ochtendzon duiken er nog 2 verdwaasde toeristen op, en even later ons volgend busje of beter camionetje eraan getafffeld. Niet direct een groene voetstap nalatend sleept het ons naar Pak Chom, een stoffig dorp aan de Mekong.
Drie uur wachten op het programma geeft ons de gelegenheid om ons vol te stouwen met sticky rijst, gegrilde kip en som tam*. Met een lekker brandend gevoel op de lippen leggen we ons te rusten op een bankje aan de oevers van de mighty Mekong. Nog even plassen voor we de bus bemannen en de laatste etappe kan van start gaan. De groene 507 is dik 40 jaar oud, de originele onderdelen zijn op één hand te tellen, de chauffeur is er zeker één van. De geluidsinstallatie gaat onverbiddelijk op maximum, de megafoons vlak boven ons hoofd blèren onophoudelijk aftandse Thaise love songs uit terwijl de kalende buschauffeur vol passie plankgas door de bergen scheurt.
Nightlive in Chiang Khan is eten, walking street* en beer chang. Chiang Khan is een van de nieuwe toeristische hot spots voor de Thaise toerist. Dit gaat als vanzelves gepaard met de eindeloze reeks bizarre snacks, the usual suspects. Na het weekend kabbelt alles rustig op halve kracht door.
Verrek! Bijna verplettert onder onze slippers, niet zeker of dit een likpad of een kuskikker is. Helaas nog niet genoeg beer Chang op om het beestje eens over de rug te likken.....
Het mini Chineesje van hotel Sawang serveert ons nog een laatste maal koffie. En in de frisse ochtenduren hijsen we ons op een sangtaew richting bushalte. Lom Sak - Loei - Chiang Khan is ons wel overwogen masterplan.
Maar Loei zit er volgens de voltallige busdienstomkadering niet echt in, zeker niet als we Chiang Khan nog voor slaaptijd willen halen. Ach, een masterplan werkt nooit, Di Rupo en konsoorten zijn er het levend bewijs van.
Goede raad komt er van plaatselijke Abott en Costello, die blijkbaar zeer goed op de hoogte zijn van het rijlen en zeilen in de desolate busstation. "Go Chumpea, Chumpea... allive alound twelve, go Chiang Khan alound two....". (alive around twelve!!!...ik hoop het) Wij:"are you sure". Abott: "yes, yes he know evelything, he ticket boss" duidend op Costello die breed lachend instemt.
Ach, 't is het proberen waard denken we terwijl we onder lichte dwang op een bus geduwd worden. En zowaar Abott heeft niet gelogen onze lokale Costello blijkt de kaartjesknipper te zijn, wat in ieder geval iets meer vertrouwen geeft in het nieuwe reisplan.
Eén buswissel verder en Chiang Khan aan de Mekong oevers is een feit.
Waarschijnlijk was het de enige plaatselijke busbestuurder die Wat Pha Sorn Kaew niet kende, meer nog ook de kaartjesknipster was totaal onwetend. De Wat is een half uurtje rijden van Som Lak, onze slaapplaats. En duidelijker konden we niet zijn toen we op de bus stapten, ....Wat Pha Sorn Kaew! yes yes we know...klonk het.
We zagen hem in de verte op een heuveltop verschijnen, enige blijdschap maakte zich van ons meester in de gedachte dat we weer een missie volbracht hadden.... maar ondanks ons druk gesticuleer zagen we de tempel links voorbij schuiven, niets wees op enige vertraging...de kaartjesdame deed teken dat we rustig moesten blijven. Alles zou in orde komen. Reeds een drietal kilometers voorbijgeschoten aan ons doel kwam de bus piepend tot stilstand. De busbestuurder, niet heel zeker van zichzelf, wees twijfelend naar een pad links van de weg. "Wat Pha?" klonk het terwijl we van de bus gezet werden.
We stopte een nietsvermoedende Thai die probeerde weg te rijden van het tegenover liggende tankstation. Geen idee wat hij allemaal zei en ik vermoed dat te bescheiden was om ons uit zijn pick-up te zetten, toen we ons zelf voor in zijn auto wurmden. Een ding wisten we, we moesten bij de 7-eleven rechts af (nu dus links af). Giechelend, met twee farang* op zijn voorbank, schudde hij van "yes,yes seven...seven". en voorwaar we waren weer op koers....
Eens bij de 7-eleven, de tempel binnen wandel- en zichtafstand, bracht een van Boedha's handlangers ons nog op een dwaalspoor. Zijn inlichtingen omtrend het te volgen pad waren op zijn minst gezegd compleet ernaast. Doch geen verwijt hier... misschien een test, of ging hij er vanuit dat we zelf het juiste pad moesten vinden. Ach wie weet, niet elke monnik is een even groot licht natuurlijk.
En uiteindelijk zijn we er toch geraakt, en het loonde.
Wat Pha Sorn Kaew of de keramiek tempel is vrij recent. Nog niet volledig klaar en toch reeds een super attractie voor de thaise toeristen. Bijna volledig bekleed met scherven van oude tegels en borden, ganse soepterrines, chinese borden en ander keramisch keukengetuig. Ludiek, kinderlijk maar toch weer echt Thais...
Om eleven laten we Nan voor wat het is en trekken richting Phitsanulok met de boemelbus. Er val altijd wel wat te beleven in de boemelbus en vijf/zes uur later zetten we voet aan wal in het Bon Bon guesthouse. Een nette kamer, vriendelijke mensen al doet de zoon wel een beetje denken aan dikke Benny van het geslacht DePauw; We blijven maar juist voor de nacht en een stevig avondmaal. Al valt dat laatste serieus tegen, zelden zo weinig restaurants te vinden in een toch aanzienlijk omvangrijke stad. Maar goed, de buikjes gevuld, het stof afgeschrobd kruipen we onder de wol.
We blijven slechts enkele dagen in Nan om wat verplichtingen na te komen. Veel is er de laatste 10 maanden niet verandert, enkele nieuwe coffee-shops en hotelletjes, de eigenaar van een favouriet restaurant is komen te gaan (zoals men zegt) en vriend Oui is definitief verhuist naar Bangkok. Als Lady-boy zal dat voorwaar zijn voordelen opleveren.
Twee dingen toch die het vermelden waar zijn, Nan krijgt er een nieuwe galerie bij, kunstenaar en levensgenieter Oum is het oude Nan Guesthouse op eigen tempo aan het verbouwen tot de "Sudrit Arts Gallery". De verwachte opening 11 december. En voila terwijl ik dit schrijf arriveert de invitatie "opening Sudrit Arts Gallery op 11 dec. vanaf 18.00 u tot....?
And now for something completely diffferent.
"Deep fried German porkleg" ??? een wel erg vreemd gerecht dat nabij de Nan rivier wordt geserveerd....verontrustend toch! Gefrituurde Duitse varkensbeentjes wie bedenkt zoiets, en.... waar vindt men in Noord Thailand Duitse varkensbeentjes? Wel, we zijn onverschrokken ter plaatse gegaan. En ja we hebben een beentje besteld, en voor alle duidelijkheid het was geen culinair hoogstandje. Na het nodige bier zijn we dan maar driest dan op zoek gegaan naar een Duitse medemens die een varkensbeentje mankeerde....
Foto's zijn er helaas niet, niet van het gefrituurd pootje nog van een Duits slachtoffer. Volgend jaar staat er wellicht gesauteerde Belgische dikbil op het menu.
Vlot, vanaf onze voordeur tot in het New Merry V guesthouse op Thanon Phra Athit in Bangkok, net onder 24 uren. Inchecken, een dutje en een frisse douche later is deze klaar voor zijn eerste met chili's gespijsde straatmaaltijd en zijn jaarlijks bezoek aan de vettige maar prettige Gecko bar.
Chang bier on the rocks, een kleffe stoel onder de billen en zat gelal om de oren een mens zou het voor minder doen.
Fris en monter, de volgende ochtend, jetlag is voor woesies*. Spek, eieren en koffie leveren de nodige caloriën om het stadsgeweld te bedwingen. Bus nr 3 gromt en bokt zich een uur lang door Bangkok city in noordelijke richting en terug met een ticketje richting voor Nan-city.
Een halve zondag wachten op stadsbus nr 15 zonder resultaat, met zweetplekken onder de oksels komen we er uiteindelijk achter dat half Bangkok lam ligt door stakingen. Siam Ocean World zal moeten wachten, terwijl de Gecko bar de winsten ziet groeien.
Bangkok is als steeds prettig en vettig warm, dus na drie regennachten zitten we op de bus richting Nan.
* poging om met nieuwe woorden in het groene boekje te belanden. Woesie(s): [WOESIE(S)] slappe poor, lam sauciesje,
Om de Cambodiaanse grens te bereiken moeten we eerst terug naar Si Saket. We hebben pech, we zitten op de karaoke bus. Gelukkig heeft zo vroeg no niemand goesting om mee te bleiren. Het busstation is vrij groot maar het zijn merendeel kleine aftandse busjes die plaatselijke rondjes rijden. Si Saket heeft een geurtje net als het Si Saket hotel, vlak bij het treinstation. Het begon redelijk toen we incheckten, een beetje schemerige kamer. De helft van de verlichting had het begeven, en na de eerste toiletgang begon de afvoer wat te protesteren. Nu, ja voor één nacht. Een beetje verder op, recht toe recht aan van het station langs ons hotel, recht door aan het ronde punt en dan aan de overkant van het volgende kruispunt. Een fancy chinees-Thai restaurant. Ze spreken er geen woord Engels, maar zo'n vriendelijke bediening... Gelukkig hebben ze alle ingrediënten geëtaleerd en na veel wijzen en ons beperkt Thais hebben we een deftig menu in elkaar gebokst. Soepje, 2x groentjes, een garnaalgerecht met rijst. Biertje, biertje met veel ijs en een rekening waar je nog geen bakje friet met mayonaise voor kan bestellen. Terug op onze kamer, klaar voor een plasje op het hurktoilet..... waar een joekel van een kakkerlak met nood aan gezelschap van onder de toiletrand komt gekropen. morgen heeft hij de kamer weer voor zich, als wij onze pijlen richten op Khun Han.
Een stevige koffie en van het busstation vertrekken we naar Phum Saron. Achter in de sangtaew zijn we toch iet wat ongerust over onze missie. We willen Khao Phra Wihan (of in Khmer Preah Vihear) gaan bezichtigen. Een geweldig tempelcomplex uit the Angkor tijd. Eigenlijk Op Cambodiaans grondgebied. In het busstations hingen verkleurde foto's van het spektakel, en op een close up van de tempel kleefde een handgeschreven papiertje met het opschrift "close up". eum, dat leek ons een beetje erover maar het zou later duidelijker worden. Ondertussen raasde onze pick up-bus stevig verder, we stoppen op een desolaat kruispunt "Phum Saron" gebaarde onze chauffeur. Wel hij kan het weten, hij scheurt weg, ons achterlatend in een wolk van stof en een vijftal eetstandjes. Dit is een eerder normale situatie op een desolaat kruispunt in Thailand, die eetstandjes. We nuttigen dan maar wat, onderwijl checken voor vervoer naar de grens en de tempel. Het leger komt eraan te pas, een vriendelijke ladyboy en wat snoepgoedverkoopsters... De grens is dicht!!!! maar (we herleven een beetje) je kan de tempel bekijken van op één kilometer. Onze lamp licht een beetje op "CLOSE UP" hahahah Closed up waarempel. We maken het ons gemakkelijk in het bushokje.... komt men ons vertellen dat er geen bussen terug rijden??? Hier vlak om de bocht moet vast en zeker het einde van de wereld liggen, waar blijven al die bussen anders....naar hier kan wel..... Achter op een pick up, samen met een eenzame vrachtwagenradiator keren we terug naar Kantharalak...de lift was welkom. Met dank aan het meisje dat zich vol belangeloze overgave voor de pick up smeet en ons die lift bezorgde.
Ons eerste keuze is niet langer een guesthouse maar een 7 eleven. Niet getreurd om de hoek ligt Fah Thai luid gesticulerend sturen de Kholatanen ons de juiste richting uit. Onze 2de keuze is netjes en betaalbaar. De vriendelijke dame aan de balie geeft ons kamer 314, haar handlanger zal ons de kamer tonen. Hij rept zich de trappen op, de sleutel meezeulend terwijl wij ons gepak nog aan het omschorren zijn. Hijgend komen we boven en net nog binnen zicht bereik staat hij te wenken. Welkom to Alcatraz, niks mis met de kamer maar de immense gangen, het traliewerk tussen de kamers en het doorzicht naar alle verdiepingen.... wel, dat zie je alleen in de betere gevangenissen. Onze voorbode heeft de lichten ontstoken, de televisie geactiveerd op een voetbalzender en bij onze aankomst gaat ie er breed glimlachend vandoor. Fair is fair hij droeg geen bagage en verwachte ook generlei fooi. Tijd om een hapje te versieren, links af moet nog wat open zijn en zowaar vinden we een fantastisch restaurant. We zouden de naam prijsgeven als we Thais konden lezen maar "soit". Om uw Klavier en pad toestanden voor overdreven mondwater te sparen wordt de menu geheim gehouden. Maar 't was super lekker, uitgebreid, gevarieerd, pikant en nagespoeld met Chang bier. Een tafel vol lekkers een fles water en 2 volwassen (75cl) flessen bier, de broeksriem een beetje lossend betaalden we hievoor 330 Bath. (8à9 Euro)
De khao San buurt blijft uitbreiden, maar aan de bevolkingsdichtheid te zien word er nog gerekt maar is de toestroom van toeristen gestabiliseert.De rek heeft ruimte wel geschept, het festival gevoel is eindelijk weg, je kan rustig zitten voor een pintje of een shake. Genietend van het uitzicht, de geuren en het kleurige gezelschap. Verder blijft Bangkok een wereldstad, uitgestrekt, dichtbevolkt, smog ..... het best te ondergaan via het publieke het transport: de rochelende stadsbus, de overvolle boot en de ijsgekoelde skytrein. Het is benauwd voor de tijd van't jaar, zwetende, puffende Thai vewacht je niet in dit seizoen.Onze plafondventilator draait waggelend maar onvermoeibaar overuren terwijl wij proberen te slapen. De eerste stortbui is een feit wij zitten lekker onder het afdak van de Gecko bar, een biertje en rondspattende regendruppels zorgen voor wat afkoeling.Een zalig gevoel. Helaas, in de wetenschap dat al dat vocht straks op ons zal vallen als een hete, dampende pannekoek.
