smog op de longen

Als de wiskey en het bier van het voorbije weekend uitgezweet zijn, begint weer een nieuwe week. We lummelen wat rond in de vele tempels van Nan en snuiven cultuur op in Nan riverside art gallery. En niet te vergeten we testen alle coffee shops in het centrum van Nan.
We geven ons nog 1 weekend over aan wilde bras partijen, nachten van tafeltennis (ping pong), pool en mateloos alcohol gebruik voor we terug naar Bangkok bussen.
Iedereen is weer present aan de bushalte als we ons in de nachtbus nestelen, Mark en Nong reizen mee, Ting en Lak komen zaterdag na om ons uit te wuiven op de luchthaven. Dat wil zeggen dat het einde nadert.
Woesdag morgen arriveren we op mochit bustation en kunnen de longen weer volgezogen worden met de nodige gassen, is dat geen beroepsziekte of zo "smog op de longen".

Lanterfanten

Na enkele dagen lanterfanten in Chiang Mai, is het tijd om het vege lijf terug naar Nan te slepen. Niet voor we eerst het Rim ping winkelcentrum bezoeken, de wildste buitelandse producten liggen hier te koop aan fenomenale (hoge) prijzen. Onze vriendjes hebben ons een lijstje bezorgd met de dingen die ze het meest missen, en gelukkig vinden we alles (vooral kaas en olijven).
Op een hete donderdag morgen arriveren we dan terug in Nan, geladen als pakezels. De brie is in goede conditie en de andere kazen verspreiden geen zweetluchtje, dus toch niet zo stom die aircobussen ?
Aziaten zijn perfecte gastheren, ruige feestbeesten en hyperkinetische karaoke fanaten. Hiermede niks verkeerd bedoelend, belanden we donderdagavond op ons eerste feestje langs de oevers van de Nan rivier. De afdeling engels (van Nan's Satrisrinan school) organiseerd een eetfestijn om het einde van het schooljaar te vieren.
Vrijdagavond moeten we act de presence geven op Nai haar feestje (ter ere van haar broer en onszelve), de Nai van de lekkere noedelsoep. Zaterdagavond hebben we dan zelf een feestje georganiseerd met farangvoedsel (buitenlands eten). En wat kunnen we zeggen zondag moesten we vanaf 12.00 uur beginnen te feesten bij Lak en Mat. Elk jaar is er een grote viswedstrijd achter hun huis. Waar het in grote lijnen op neer komt is dat er een vijftigtal teams ronddobberen op een vijver, aangespoord door familie en kennissen.Terwijl er karaoke ten beste word gegeven slagen enkele er in hun netten te vullen, de BBQ's staan reeds rood gloeiend te wachten. De visvangst mindert zienderogen, bootjes beginnen te zwalpen terwijl de massa op de oever steeds luidruchtiger hun team aanmoedigt, eilaas , de vislui verkeren ondertussen in een vergaande staat van dronkenschap. Er liggen ondertussen meer deelnemers in het water dan er vis in zit, maar op het einde van de dag is iedereen tevreden " Good day, nobody drawn today ". En gelijk hebben ze, al was de uitspraak " God day, everybody drunk today " even waar geweest.
Gelukkig voor ons heeft de Aziaat niet veel nodig om een feestje te bouwen.

plastieke zakjes

Major cineplex, Chiang Mai's grootste bioscoopcomplex heeft niet veel goeds geprogrameerd momenteel. Wij gaan er van uit dat Tim Robbins en Johnny Depp toch iets van enig belang in elkaar geknutseld hebben, maar niets is minder waar. Sweeney Todd mag dan mooi in beeld gebracht zijn het blijft een verschrikkelijke film. Een slap verhaal, een waardeloos einde en als na 1 minuut de hele cast begint te zingen is het hek helemaal van de dam. Ja het is een musical, irriterend gebleir en nauwelijks gesproken dialogen, is dit wat ze noemen een kippevel moment? We hebben de de film uitgezeten maar we waren van de weinigen, zelfs karaoke minnend Thailand verlaat in grote getalen de zaal.

Over aziatische eetgewoontes en keukenrituelen zijn er al evenveel obscure als idiote boeken verschenen, maar een ding blijft verbazingwekkend.....laten we het maar de afhaal aziaat noemen.
Toprestaurant, soepboer of BBQ-kar elke echte kok serveert zijn cullinaire hoogstandjes even graag op een bord als in een plastiek meeneemzakje.
Klanten bestormen rond etenstijd (meestal loopt die van 8 uur tot 24.00 uur) hun meest geliefde chef, roepen en wijzen op allerlei lekkernijen, om enkele minuten later weer te verdwijnen met tallooze plastieke zakken. Dit alles zonder eenmaal het achterwerk van hun scooter gehaald te hebben.
Ieder onderdeel van de menu dient door de chef en zijn bende handlangers in het juiste zakje gedeponeerd te worden, niet te groot en niet te klein en perfect waterdicht afgesloten met een rubber bandje. In tegenstelling tot de toerist is de plaatselijke medemens wel in staat om dat elastiekje ook weer los te krijgen.
Nergens in de hele grote wereld worden er zoveel verschillende maten plastiekzakjes gebruikt als hier, van die hele kleine voor een soeplepel saus tot maten waarin een volledige noedelsoep voor de familie wordt geserveerd.
Maar het grote wonder van dit alles is dat ze perfect waterdicht blijven, zelfs met van die lekker pikante dampende curries er in.

bilspleet

Veel spijt dat ons achterwerk nu niet op een motorfiets plakt als we zigzaggend door het Nam Tha national park kruisen richting grensgebied. De prachtige slingerweg ligt onze laotiaanse reisgezellen weer wat minder, plastiek zakjes worden hier en daar geronseld terwijl er eentje helemaal van de kaart gaat. Noodgedwongen wordt er gestopt, het half comateuse lichaam in de berm gesleurd, terwijl de ene het terug tot leven masseert en de andere kilo's mentolzalf onder de neus en op het voorhoofd smeert, doet de rest van de bus zijn natuurlijke behoefte. Drie massagebeurten later bereiken we Huay Xai, Thailand ligt nu aan de andere kant van de Mekong in de gloed van de ondergaande zon op ons te wachten.

De volgende dag, terwijl we Laos verlaten, stromen volle minibusjes vanuit Chiang Mai (Thailand) binnen. De backpackers opteren vooral voor de luxe van vooruit gearrangeerde minibusjes en slinkse touroperators pikken hier handig op in. Snel 4 landen doorkruisen in enkele maanden tijd, historische sites een trekking en 2 weken strand of actie verder, met een minimaal contact met de plaatselijke bevolking terug huiswaarts.

Na een overnachting in Chiang Rai zitten we nu in Daret's house, onze vaste lokatie in Ciang Mai. Wat cultuur opsnuiven, een filmpje meepikken en onze garderobe terug op peil brengen eer we terug naar Nan gaan. Ook hier is global warming gespreksonderwerp van de dag. Regen in het winterseizoen is niet normaal.'s Morgens na een regenbui voelt alles lekker koel aan maar eens de zon in al haar glorie schijnt, de temperatuur naar 30/35 graden stijgt, plakt je t-shirt als een nat deken aan je lijf. De eerste zweetdruppels zoeken zich reeds een weg naar je bilspleet als het eerste Chang bier van de dag het lichaamsvocht weer op peil brengt.

Global warming

Muang Khua naar udomxai op een propvolle bus, en slechts een enkele panne. Udomxai is slechts een stop voor ons, t' is hier een ware chinese invasie van bouwvakkers. Wel niet echt duidelijk wat ze allemaal bouwen, maar de invloed op de Udomxaise keuken mag er zijn.
Ook de lange asfaltstrip met geusthouses en cafeetjes van Luang Nam Tha kan ons niet echt boeien. Hun inspanningen om het bos te redden hier in Luang Nam Tha zijn wel fantastisch, maar niet voor ieders budget. Eco-trekkings zijn nu eenmaal duur en niet erg courant. Dan maar de brommer op en op zoek naar een dorpje waar ze papier maken van bamboo, Ban Nam Di. Na 2 lekke banden vinden we Ban Nam Di maar het is geen papiermaak seizoen en dus is er geen ene flikker te zien. Onze tweede lekke kregen we ergens midden in de rijstvelden, stotend en puffend klaarde we het toch tot het volgende dorpje. Iedereen in dit pietleutig gehucht werd aan het werk gezet om ons machien weer rijklaar te krijgen, van overal werden er sleutels, schroevendraaiers, lijm .... aangesleurd en een dik half uur later stoven we weer de zandwegen op onder goedkeurend gebrom van de plaatselijke snookerbrigade.
Global warming vernietigt onze planning van de volgende dagen. De Nam Tha rivier Kan je normaal tot einde maart afdalen tot ze in de Mekong verdwijnt en zo kan je dan richting Thailand. Maar er heerst reeds water te kort einde januari en dus geen bootverkeer.
Ons eerste gedacht is om een bamboo raft te maken en er zo op uit te trekken, maar dan moet je weer een kapvergunning aanvragen en da's werken geblazen, dus liever nog een dikke beerlao hijsen en morgen met de bus naar Huay Xai.
Het weerzien met Thailand nadert en zo ook Chinees nieuwjaar naar het schijnt. Nieuwe plannen nieuwe avonturen, op zoek naar een Chinese kolonie in Thailand en de voetzoekers binnen handbereik zeggen we U voor nu "tot binnenkort op radio denemopweg".