Hotel Fah Thai, alias Hotel Alcatraz

Ons eerste keuze is niet langer een guesthouse maar een 7 eleven. Niet getreurd om de hoek ligt Fah Thai luid gesticulerend sturen de Kholatanen ons de juiste richting uit. Onze 2de keuze is netjes en betaalbaar. De vriendelijke dame aan de balie geeft ons kamer 314, haar handlanger zal ons de kamer tonen. Hij rept zich de trappen op, de sleutel meezeulend terwijl wij ons gepak nog aan het omschorren zijn. Hijgend komen we boven en net nog binnen zicht bereik staat hij te wenken. Welkom to Alcatraz, niks mis met de kamer maar de immense gangen, het traliewerk tussen de kamers en het doorzicht naar alle verdiepingen.... wel, dat zie je alleen in de betere gevangenissen. Onze voorbode heeft de lichten ontstoken, de televisie geactiveerd op een voetbalzender en bij onze aankomst gaat ie er breed glimlachend vandoor. Fair is fair hij droeg geen bagage en verwachte ook generlei fooi. Tijd om een hapje te versieren, links af moet nog wat open zijn en zowaar vinden we een fantastisch restaurant. We zouden de naam prijsgeven als we Thais konden lezen maar "soit". Om uw Klavier en pad toestanden voor overdreven mondwater te sparen wordt de menu geheim gehouden. Maar 't was super lekker, uitgebreid, gevarieerd, pikant en nagespoeld met Chang bier. Een tafel vol lekkers een fles water en 2 volwassen (75cl) flessen bier, de broeksriem een beetje lossend betaalden we hievoor 330 Bath. (8à9 Euro)

Fah Thai, Alias Alcatraz Hotel.

Khorat, Kholat!

Khorat.

Treinreizen is geweldig plezant, het vraagt een zekere vaardigheid in wachten. "laisser faire laisser passer" mag dan een economisch begrip zijn, maar lijkt in het Hualampong treinstation helemaal op zijn plaats. Tickets op zak richting Khorat, gauw een zitplaats bemachtigen en wachten. De derde klas boemeltrein vertrekt met 50 min. vertraging, hobbelend door de buitenwijken van Bangkok. Geflankeerd door tenten, barakken en daklozen bereiken we stilaan onze kruissnelheid van 40 km per uur. Mijn wiskundeknobbel berekend dat Khorat 6u40min. verder ligt. Een matig lauwe wind waait door onze haren als we rijden, maar in de stations eist de zwoele lucht zijn tol. Verleidingen genoeg passeren ons vensterraam, luid geschreeuw vanaf de perrons trekt telkens weer onze aandacht. De verkopers werken snel en vakkundig elke transactie af, ons drankjes en kokos-ijsjes houden ons koel en gehydrateerd. 40 minuten algemene opwinding, op en aflopende officials en hulpvaardige medereizigers proberen een antwoord te vinden op een vraag die we in de groep gooien. Niet erg taalvaardig in het Engels proberen ze met de moed der wanhoop : 1 de vraag te begrijpen, 2 met een redelijk antwoord voor de dag te komen, 3 schaapachtig te lachen en weg te lopen. Nooit hebben we een antwoord gekregen op onze vraag, "In welk van de 2 stations in Khorat stopt de trein?". Gelukkig wees het uiteindelijk zichzelf uit, de boemeltrein stopt overal. Eén ding hebben we wel geleerd, Nakhom Ratchasima is dan wel de officiele naam van Khorat, maar iedereen hier noemt het KhoLat.