De Russen zijn daar!

Shihanouk ville de badplaats met uitstek in Cambodia. De niet zo Beau monde van Rusland en een criminele garde uit de rest van de wereld heeft zijn tenten hier permanent opgeslaan. Ware het niet voor een bezoek aan Mat en Lak hadden we het net zo lief links laten liggen. Eén groot voordeel, de rest van de wereld denkt er net zo over, wat maakt dat de stranden matig tot dun bevolkt zijn. We vinden een rustig koffie plekje midden op Serendipity beach. Voor een zonsondergang met een pintje en krokante wontons moet je op Victory hill beach zijn.

Waar je zicht hebt op de fameuze Russische brug die het vaste land verbind met een van de vele eilandjes. 200 miljoen dollar prive kapitaal gespendeert om naar zijn prive eiland te rijden.

Deze Rus heeft wat verder nog een eilandje waar hij lustig geld witwast, volgens mij is daar een serieuze wasserette uit de grond gestampt. Op weg naar een laat avond buffet passeren we door het vettig caféstraatje (bordelen), gevuld met jonge en oudere dames die eerst een flinke schrobbeurt nodig hebben. Jakkes, dat hier iemand van straat raakt is bijna niet te geloven.

Pechbussendag 2.

Uitgeslapen en fris gewassen sleuren we onze rugzak vier etages neerwaarts langs een smalle trap. Al iets minder fris geven we hem in bewaring aan het busloket. Nog 3 uur te gaan voor de bus richting Shihanouk Ville vertrekt. Tijd genoeg voor koffie en een bezoekje aan de centrale markt (Phsar Leu), na 15 jaar lijkt hier nog niet zoveel verandert. Binnen dan wel te verstaan, de omgeving is flink dichtgebouwd en de standaard tweehoog huizen hebben veelal plaats geruimd voor saaie hoogbouw. 12u30 het wachten is voorbij en de aircobus sloft de straten van Phnom Penh uit, langs immense Chinese sweatshops en tonnen straatvuil. Een reisje van 4 uur volgens het buskantoor. Een beetje terughoudend verwittigen we onze vrienden dat we rond 17u arriveren. Halverwege begint de temperatuur in de bus aardig op te lopen en de eerste ongeplande stop is een feit. Veel Combodiaans gemor vanwege het buspersoneel, en na 30 minuten sleutelen zijn we weg. Zonder airco, de wijd open deuren zorgen voor enige verkoeling maar we vreten ondertussen kilo's rood stof. Bij de eerste geplande plas en eetpauze wordt er weer druk gesleuteld en de eeuwig draaiende dieselmotor komt stotterend tot stilstand. ...dat kan geen goed voorteken zijn. En zie we hebben gelijk, het nieuwe busje komt zo. Drie uur later is het weer denemopweg.

Onderweg.Niet zo comfortabel als de bus, maar zeker zo snel. X = een mede gestrande toerist.

Lullige busstoestanden.

's Morgens kunnen we nog eens goed aan de koffie voor onze busrit van start gaat. De bus is wat laat maar dat is hier niet zo ongewoon. Ongeplande plaspauzes, slome vaart doen ons reeds vrezen voor een overnachting in Phnom penh, de bus naar Shihanouk Ville zullen waarschijnlijk niet meer halen. Als er eindelijk wat vaart in komt en Phnom Penh binnen bereik lijkt te komen, geeft de ophanging rechts achter er de brui aan. Netjes geparkeerd in het midden van de 2 vaks hoofdweg naar Phnom Penh gaat de chauffeur verwoed aan het sleutelen. Vrachtwagens, brommers, ponykarren en allerhande probeert de bus te ontwijken. Sommige passagiers springen op voorbijkomende minibusjes richting eindbestemming, wat ons doet twijfelen aan onze eigen slaagkans om de hoofdstad te bereiken. Hoedje af voor onze chauffeur, hij krijgt het ding gerepareerd. Het is al ruim avond als we gedropt worden aan het buskantoor in Phnom Penh. We blijven dus maar slapen en kiezen voor de Chinese keuken om onze innerlijke mens van de nodige caloriën te voorzien. Morgen doen we etappe 2 met de dezelfde busmaatschappij.

Preah Vihear, eindelijk!

Net na het ontbijt en onze brommertaksi staat al te wachten om de eerste etappe naar het tempelcomplex te overbruggen. 27 km verder is het inkom betalen voor we met een stevige 4x4 de laatste 5 km omhoog kruipe. De nieuwe weg is steil maar nog oké. Het laatste is een oud stuk weg, bulten, gaten, korte bochten en zo verdomd steil. We zijn met z'n vijven achter in de laadbak die meer en meer op een kipbak begint te lijken.

Als we de laatste honderde meters tussen de Cambodiaanse legermacht laveren begint de 4x4 krampachtig naar adem te happen, maar we halen het. Het geschil rond de tempel verklaard de aanwezige troepen, de Thaise legermacht ligt aan de voet van de tempel de grens te bewaken. De Cambodianen bivakeren rond en op de tempel. Nog maar net is er weer wat heen en weer geschoten, nadat de Thaise troepen 2 illegale Cambodiaanse houthakkers (houtstropers?) hebben doodgeschoten. De tempel is geweldig gelegen, anderhalve kilometer indrukwekkend lang en bezaaid met meelijwekkende militairen. Cambodiaanse toeristen trakteren hen op sigaretten, snoep en geld. Ze staan daar een beetje zielig te bedelen, hun ziel uit het lijf te roken en mensen te ambeteren die geen giften meebrengen. Wij schokken rustig achter een Amerikaans-Cambodiaans koppel aan dat zich lustig met goedkope sigaretten een weg baant door een haag van soldaten. Stilletjes de indruk wekkend dat we samen horen. Preah Vihear maakt zijn naam en imago waar. Je kan het beschrijven en fotograferen maar je moet het ondergaan. En vooral de strijd om hem op je eentje te bereiken is reeds een ware bedevaart die we al 8 jaar aan het proberen waren. We worden dan ook van shiva's kant gelouterd met de beste koffie sinds eeuwen als we terug in Sra Aem komen aantuffen met onze brommertaksi. Toetje op de taart, er is een directe busverbinding naar Phnom Penh, zij het wel met de lullige busmaatschappij van voorheen.

De koffie!!!!!

Het nieuwe plan

Siem Reap barst uit zijn voegen, 2 miljoen toeristen komen hier in het hoogseizoen kamperen. Iedereen wil de Angkor tempels zien, en elke tuktuk (plaatselijke taxis)chauffeur wil je een toertje Angkor verkopen. Wij zijn anciens op dat vlak, ons doel is anders. Wij willen Preah Vihear zien, en zullen de taxi mafia van Along Vheng verschalken. Ons nieuwe plan krijgt vorm als we een wat lullige busmaatschappij vinden die ons naar Sra Aem wil brengen voor 6 en een halve $. Niet helemaal, maar vlakbij beweren ze. We moeten ons om half twee op het busstation melden voor de bus van twee uur.Liever een beetje aan de vroege kant verschijnen we om 13u15. De 2 enige passagiers richting Otram town? klaarblijkelijk. De gammele roze bus vertrekt nog voor we ons achter- werken proper kunnen placeren. Drie staten verder, net buiten het centrum, staan we wel al geparkeerd. Het buspersoneel stap stilzwijgend af, en gaat voor een koffie pauze. We volgen het goede voorbeeld. 30 minuten later is er algemene opwinding als er een nieuwe bus verschijnt, mensen springen er af , bestormen onze roze bus.....vol ongeduld worden we de nieuwe bus geduwd, wild wuivend dat we onze ruggepak graag meekregen. Eerst zoveel drukte om dan tergend traag richting Otram town te bewegen, het is donker eens we arriveren. We staan in het midden van niets 5 huizen, een winkeltje....verder vervoer naar Sra Aem is ver zoek. Zoeken naar een oplosssing, niemand spreekt Engels of verstaat onze gebarentaal. 2 koplampen verschijnen, het zware geronk van diesel...en gelukkig hangt er een bus aan. Sra Aem here we come....

Cambodia, Anlong Vheng

De weg naar Anlong Vheng, Cambodia, verloopt niet zoals verwacht. Volgens de reis- gidsen, internet en de info aan het Si Saket busstation is het simpel. Si Saket naar Khun Han, Khun Han - Pushing, Pushing - grenscontrole en dan Anlong Vheng. Onze nieuwe vriend de polies en de koffieshop dame in Khun Han beweren van "now way, you go back". Na 20 minuten van taalproblemen met het plaatselijk politiecorps besluiten ze de chef er bij te halen. Die belt op zijn beurt de dikke chef, en na een uur zijn we politiecombi gewijs op weg naar de grens. Ze zijn ons precies graag kwijt, een uur later staan we in Cambodia in de plensende regen. De visa aan de grens zijn geen probleem, al proberen ze wel eerst onze 10 $ wisselgeld achter te houden. Haaa... Cambodia het land van steekpenningen en gesjacher over prijzen, zeker hier in Anlong Vheng. De Vihear tempel kunnen we voorlopig op onze zweterige buik schrijven, als de georganiseerde taxi mafia ons 50$ per persoon probeert aan te rekenen, voor een tripje naar Sra Aem. We veranderen ons doel, Siem Reap dan maar. Wild rondrennend, kompleet verbijsterd en met schaapachtige blik zien ze hun prooi verdwijnen.

Flessentrekkers;

Wat Lan Khuad, diep achter in onze hersenpan ging een flauw lichtje branden toen ons ter oren kwam dat hier de flessentempel lag. Onze zoektocht levert al gauw resultaat, iedereen weet er van en na een stevige wandeling verschijnen we aan de beruchte tempel. Heet zweet perst zich uit onze poriën als we even rusten op een houten bankje. Het enige onderdeel van het hele tempelcomplex dat niet bedekt is met lege flessen. Duizende flessen is een belachelijke omschrijving, miljoenen zeker en vast. Levercrisis na levercrisis, dat kan niet anders. Man, man wie heeft dat allemaal leeggezopen.

De politie uw vriend, voor alles een eerste keer !

Onze drang om Preah Vihear te zien zet ons op weg naar Khun Han, richting Cambodiaanse grens en Wat Lan Khuad, a.k.a. de flessentempel. Niet begrijpend wat we hier komen doen worden we schouderophalend gedropt op het ronde punt, onze buschauffeur spreekt enkel een Thais dialect maar is duidelijk blij met het bereikte resultaat. Dorstig smijten we ons gepak neer in een drinkstalletje langs de straat, en er is reeds een bereidwillige ziel die ons verder wil helpen. Gebarend van wij zoeken een slaapplaats springt hij recht, wild wijzend dat we hier moeten wachten. En wel ja,enkele minuten later verschijnt hij breed grijnzend terug. Auto, auto roept hij en gebaart dat we ons moeten haasten. Hahahahahahah.... hij heeft de politie opgetrommeld. We krijgen onder begeleiding van drie agenten een lift richting resort, zij noemen het police service. Achter in een combi richting vakantie resort had in Belgie altijd een andere betekenis, maar ja wij zijn content met zoveel goede wil.

Van Kantharalak naar Kakkerlak.

Om de Cambodiaanse grens te bereiken moeten we eerst terug naar Si Saket. We hebben pech, we zitten op de karaoke bus. Gelukkig heeft zo vroeg no niemand goesting om mee te bleiren. Het busstation is vrij groot maar het zijn merendeel kleine aftandse busjes die plaatselijke rondjes rijden. Si Saket heeft een geurtje net als het Si Saket hotel, vlak bij het treinstation. Het begon redelijk toen we incheckten, een beetje schemerige kamer. De helft van de verlichting had het begeven, en na de eerste toiletgang begon de afvoer wat te protesteren. Nu, ja voor één nacht. Een beetje verder op, recht toe recht aan van het station langs ons hotel, recht door aan het ronde punt en dan aan de overkant van het volgende kruispunt. Een fancy chinees-Thai restaurant. Ze spreken er geen woord Engels, maar zo'n vriendelijke bediening... Gelukkig hebben ze alle ingrediënten geëtaleerd en na veel wijzen en ons beperkt Thais hebben we een deftig menu in elkaar gebokst. Soepje, 2x groentjes, een garnaalgerecht met rijst. Biertje, biertje met veel ijs en een rekening waar je nog geen bakje friet met mayonaise voor kan bestellen. Terug op onze kamer, klaar voor een plasje op het hurktoilet..... waar een joekel van een kakkerlak met nood aan gezelschap van onder de toiletrand komt gekropen. morgen heeft hij de kamer weer voor zich, als wij onze pijlen richten op Khun Han.

Disco Stu's droombus.

Het echte einde van de wereld was nabij!!

Een stevige koffie en van het busstation vertrekken we naar Phum Saron. Achter in de sangtaew zijn we toch iet wat ongerust over onze missie. We willen Khao Phra Wihan (of in Khmer Preah Vihear) gaan bezichtigen. Een geweldig tempelcomplex uit the Angkor tijd. Eigenlijk Op Cambodiaans grondgebied. In het busstations hingen verkleurde foto's van het spektakel, en op een close up van de tempel kleefde een handgeschreven papiertje met het opschrift "close up". eum, dat leek ons een beetje erover maar het zou later duidelijker worden. Ondertussen raasde onze pick up-bus stevig verder, we stoppen op een desolaat kruispunt "Phum Saron" gebaarde onze chauffeur. Wel hij kan het weten, hij scheurt weg, ons achterlatend in een wolk van stof en een vijftal eetstandjes. Dit is een eerder normale situatie op een desolaat kruispunt in Thailand, die eetstandjes. We nuttigen dan maar wat, onderwijl checken voor vervoer naar de grens en de tempel. Het leger komt eraan te pas, een vriendelijke ladyboy en wat snoepgoedverkoopsters... De grens is dicht!!!! maar (we herleven een beetje) je kan de tempel bekijken van op één kilometer. Onze lamp licht een beetje op "CLOSE UP" hahahah Closed up waarempel. We maken het ons gemakkelijk in het bushokje.... komt men ons vertellen dat er geen bussen terug rijden??? Hier vlak om de bocht moet vast en zeker het einde van de wereld liggen, waar blijven al die bussen anders....naar hier kan wel..... Achter op een pick up, samen met een eenzame vrachtwagenradiator keren we terug naar Kantharalak...de lift was welkom. Met dank aan het meisje dat zich vol belangeloze overgave voor de pick up smeet en ons die lift bezorgde.

Phum Saron en de pick up!

Kantharalak.

Shaking bus syndrome

En voila, een nieuwe dag een nieuwe treinrit. In Euro waardes uitgedrukt: 5 uur lang, 270 kilometer sporen voor 1 euro en 20 cent. Dat is wat wij noemen sociaal tarief, openbaar vervoer voor iedereen. Khorat naar Si Saket en dan direct de fiets-taxi op naar het Busstation. Onze Eddy Merckx van dienst pedaleert de benen van onder zijn lijf en ramt de bus naar Kantharalak ei zo na. Van de fiets op de bus, 68 km en 90 minuten later is Kantharalak een feit. De haren glad strijkend zitten we alweer achter op een Brommer-taxi richting SB-Hotel. Voor 7 uur 30 minuten en 3 euro 25 cent hebben we meer dan genoten van de trein-fiets-bus-brommer dag. Stel u voor, ge staat 's morgens op drinkt uw koffietje, iemand pikt u op aan de voordeur. Draagt uw aktetasje of werkmalette en brengt u tot aan de deur van de bus of de trein. Aan het einde van de rit wordt ge opgewacht en tot aan de deur van uw werkplaats gebracht voor één eurocent per kilometer, wie, ik vraag u wie zou er verdomme nog zijn auto gebruiken. De avond valt en in het half duister gaan we op zoek naar een degelijk restaurant om op het gemak de benen onder de tafel te schuiven. Links het hotel uit ligt het stadscentrum. Het volgende kruispunt beslissen we intuïtief nog eens links, de vele lampjes in de verte hielpen ook. NIKS en nog eens Niks. Uiteindelijk besluiten we op de avondmarkt inlichtingen te vragen. Tussen de levende kevers en gestripte kikkers weet men ons met veel handgebaar een richting uit te sturen. En wel ja amper 70 meter van ons hotel ligt een geweldig restaurant.

It's the end of the meal as we know it. And I feel Fine!

Hotel Fah Thai, alias Hotel Alcatraz

Ons eerste keuze is niet langer een guesthouse maar een 7 eleven. Niet getreurd om de hoek ligt Fah Thai luid gesticulerend sturen de Kholatanen ons de juiste richting uit. Onze 2de keuze is netjes en betaalbaar. De vriendelijke dame aan de balie geeft ons kamer 314, haar handlanger zal ons de kamer tonen. Hij rept zich de trappen op, de sleutel meezeulend terwijl wij ons gepak nog aan het omschorren zijn. Hijgend komen we boven en net nog binnen zicht bereik staat hij te wenken. Welkom to Alcatraz, niks mis met de kamer maar de immense gangen, het traliewerk tussen de kamers en het doorzicht naar alle verdiepingen.... wel, dat zie je alleen in de betere gevangenissen. Onze voorbode heeft de lichten ontstoken, de televisie geactiveerd op een voetbalzender en bij onze aankomst gaat ie er breed glimlachend vandoor. Fair is fair hij droeg geen bagage en verwachte ook generlei fooi. Tijd om een hapje te versieren, links af moet nog wat open zijn en zowaar vinden we een fantastisch restaurant. We zouden de naam prijsgeven als we Thais konden lezen maar "soit". Om uw Klavier en pad toestanden voor overdreven mondwater te sparen wordt de menu geheim gehouden. Maar 't was super lekker, uitgebreid, gevarieerd, pikant en nagespoeld met Chang bier. Een tafel vol lekkers een fles water en 2 volwassen (75cl) flessen bier, de broeksriem een beetje lossend betaalden we hievoor 330 Bath. (8à9 Euro)

Fah Thai, Alias Alcatraz Hotel.

Khorat, Kholat!

Khorat.

Treinreizen is geweldig plezant, het vraagt een zekere vaardigheid in wachten. "laisser faire laisser passer" mag dan een economisch begrip zijn, maar lijkt in het Hualampong treinstation helemaal op zijn plaats. Tickets op zak richting Khorat, gauw een zitplaats bemachtigen en wachten. De derde klas boemeltrein vertrekt met 50 min. vertraging, hobbelend door de buitenwijken van Bangkok. Geflankeerd door tenten, barakken en daklozen bereiken we stilaan onze kruissnelheid van 40 km per uur. Mijn wiskundeknobbel berekend dat Khorat 6u40min. verder ligt. Een matig lauwe wind waait door onze haren als we rijden, maar in de stations eist de zwoele lucht zijn tol. Verleidingen genoeg passeren ons vensterraam, luid geschreeuw vanaf de perrons trekt telkens weer onze aandacht. De verkopers werken snel en vakkundig elke transactie af, ons drankjes en kokos-ijsjes houden ons koel en gehydrateerd. 40 minuten algemene opwinding, op en aflopende officials en hulpvaardige medereizigers proberen een antwoord te vinden op een vraag die we in de groep gooien. Niet erg taalvaardig in het Engels proberen ze met de moed der wanhoop : 1 de vraag te begrijpen, 2 met een redelijk antwoord voor de dag te komen, 3 schaapachtig te lachen en weg te lopen. Nooit hebben we een antwoord gekregen op onze vraag, "In welk van de 2 stations in Khorat stopt de trein?". Gelukkig wees het uiteindelijk zichzelf uit, de boemeltrein stopt overal. Eén ding hebben we wel geleerd, Nakhom Ratchasima is dan wel de officiele naam van Khorat, maar iedereen hier noemt het KhoLat.

Na regen komt zweet naar't schijnt.

De khao San buurt blijft uitbreiden, maar aan de bevolkingsdichtheid te zien word er nog gerekt maar is de toestroom van toeristen gestabiliseert.De rek heeft ruimte wel geschept, het festival gevoel is eindelijk weg, je kan rustig zitten voor een pintje of een shake. Genietend van het uitzicht, de geuren en het kleurige gezelschap. Verder blijft Bangkok een wereldstad, uitgestrekt, dichtbevolkt, smog ..... het best te ondergaan via het publieke het transport: de rochelende stadsbus, de overvolle boot en de ijsgekoelde skytrein. Het is benauwd voor de tijd van't jaar, zwetende, puffende Thai vewacht je niet in dit seizoen.Onze plafondventilator draait waggelend maar onvermoeibaar overuren terwijl wij proberen te slapen. De eerste stortbui is een feit wij zitten lekker onder het afdak van de Gecko bar, een biertje en rondspattende regendruppels zorgen voor wat afkoeling.Een zalig gevoel. Helaas, in de wetenschap dat al dat vocht straks op ons zal vallen als een hete, dampende pannekoek.

Morgen vertrekken we richting Khorat.