Preah Vihear, eindelijk!

Net na het ontbijt en onze brommertaksi staat al te wachten om de eerste etappe naar het tempelcomplex te overbruggen. 27 km verder is het inkom betalen voor we met een stevige 4x4 de laatste 5 km omhoog kruipe. De nieuwe weg is steil maar nog oké. Het laatste is een oud stuk weg, bulten, gaten, korte bochten en zo verdomd steil. We zijn met z'n vijven achter in de laadbak die meer en meer op een kipbak begint te lijken.

Als we de laatste honderde meters tussen de Cambodiaanse legermacht laveren begint de 4x4 krampachtig naar adem te happen, maar we halen het. Het geschil rond de tempel verklaard de aanwezige troepen, de Thaise legermacht ligt aan de voet van de tempel de grens te bewaken. De Cambodianen bivakeren rond en op de tempel. Nog maar net is er weer wat heen en weer geschoten, nadat de Thaise troepen 2 illegale Cambodiaanse houthakkers (houtstropers?) hebben doodgeschoten. De tempel is geweldig gelegen, anderhalve kilometer indrukwekkend lang en bezaaid met meelijwekkende militairen. Cambodiaanse toeristen trakteren hen op sigaretten, snoep en geld. Ze staan daar een beetje zielig te bedelen, hun ziel uit het lijf te roken en mensen te ambeteren die geen giften meebrengen. Wij schokken rustig achter een Amerikaans-Cambodiaans koppel aan dat zich lustig met goedkope sigaretten een weg baant door een haag van soldaten. Stilletjes de indruk wekkend dat we samen horen. Preah Vihear maakt zijn naam en imago waar. Je kan het beschrijven en fotograferen maar je moet het ondergaan. En vooral de strijd om hem op je eentje te bereiken is reeds een ware bedevaart die we al 8 jaar aan het proberen waren. We worden dan ook van shiva's kant gelouterd met de beste koffie sinds eeuwen als we terug in Sra Aem komen aantuffen met onze brommertaksi. Toetje op de taart, er is een directe busverbinding naar Phnom Penh, zij het wel met de lullige busmaatschappij van voorheen.

De koffie!!!!!

Het echte einde van de wereld was nabij!!

Een stevige koffie en van het busstation vertrekken we naar Phum Saron. Achter in de sangtaew zijn we toch iet wat ongerust over onze missie. We willen Khao Phra Wihan (of in Khmer Preah Vihear) gaan bezichtigen. Een geweldig tempelcomplex uit the Angkor tijd. Eigenlijk Op Cambodiaans grondgebied. In het busstations hingen verkleurde foto's van het spektakel, en op een close up van de tempel kleefde een handgeschreven papiertje met het opschrift "close up". eum, dat leek ons een beetje erover maar het zou later duidelijker worden. Ondertussen raasde onze pick up-bus stevig verder, we stoppen op een desolaat kruispunt "Phum Saron" gebaarde onze chauffeur. Wel hij kan het weten, hij scheurt weg, ons achterlatend in een wolk van stof en een vijftal eetstandjes. Dit is een eerder normale situatie op een desolaat kruispunt in Thailand, die eetstandjes. We nuttigen dan maar wat, onderwijl checken voor vervoer naar de grens en de tempel. Het leger komt eraan te pas, een vriendelijke ladyboy en wat snoepgoedverkoopsters... De grens is dicht!!!! maar (we herleven een beetje) je kan de tempel bekijken van op één kilometer. Onze lamp licht een beetje op "CLOSE UP" hahahah Closed up waarempel. We maken het ons gemakkelijk in het bushokje.... komt men ons vertellen dat er geen bussen terug rijden??? Hier vlak om de bocht moet vast en zeker het einde van de wereld liggen, waar blijven al die bussen anders....naar hier kan wel..... Achter op een pick up, samen met een eenzame vrachtwagenradiator keren we terug naar Kantharalak...de lift was welkom. Met dank aan het meisje dat zich vol belangeloze overgave voor de pick up smeet en ons die lift bezorgde.

Phum Saron en de pick up!