Flessentrekkers;

Wat Lan Khuad, diep achter in onze hersenpan ging een flauw lichtje branden toen ons ter oren kwam dat hier de flessentempel lag. Onze zoektocht levert al gauw resultaat, iedereen weet er van en na een stevige wandeling verschijnen we aan de beruchte tempel. Heet zweet perst zich uit onze poriën als we even rusten op een houten bankje. Het enige onderdeel van het hele tempelcomplex dat niet bedekt is met lege flessen. Duizende flessen is een belachelijke omschrijving, miljoenen zeker en vast. Levercrisis na levercrisis, dat kan niet anders. Man, man wie heeft dat allemaal leeggezopen.

De politie uw vriend, voor alles een eerste keer !

Onze drang om Preah Vihear te zien zet ons op weg naar Khun Han, richting Cambodiaanse grens en Wat Lan Khuad, a.k.a. de flessentempel. Niet begrijpend wat we hier komen doen worden we schouderophalend gedropt op het ronde punt, onze buschauffeur spreekt enkel een Thais dialect maar is duidelijk blij met het bereikte resultaat. Dorstig smijten we ons gepak neer in een drinkstalletje langs de straat, en er is reeds een bereidwillige ziel die ons verder wil helpen. Gebarend van wij zoeken een slaapplaats springt hij recht, wild wijzend dat we hier moeten wachten. En wel ja,enkele minuten later verschijnt hij breed grijnzend terug. Auto, auto roept hij en gebaart dat we ons moeten haasten. Hahahahahahah.... hij heeft de politie opgetrommeld. We krijgen onder begeleiding van drie agenten een lift richting resort, zij noemen het police service. Achter in een combi richting vakantie resort had in Belgie altijd een andere betekenis, maar ja wij zijn content met zoveel goede wil.